Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί πολλοί καταπιάνονται με το θέμα του έρωτα, ενώ ο ανεκπλήρωτος έρωτας παραμένει πάντα κάπως στο σκοτάδι, στην αφάνεια; Λίγοι επιλέγουν να αναμετρηθούν μαζί του στα φανερά και να ανοίξουν τα χαρτιά τους.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι επώδυνος και πολύ προσωπικός, χωρίς ίχνος εγωισμού, με πολλή απογοήτευση όμως και μια αίσθηση ιδανικού. Εδώ βρίσκεται και η παγίδα του ανεκπλήρωτου έρωτα – δεν απομυθοποιείται ποτέ, δεν περνά δοκιμασίες, δε φθείρεται και παραμένει κάπου, να ελλοχεύει, να μας μπλέκει σε φαύλους κύκλους συναισθημάτων και σκέψεων, ονείρων και επιθυμιών που ίσως να μην έχουν καν σχέση με την πραγματικότητα, παρά μόνο τη δική μας.
Η ένταση του ανεκπλήρωτου έρωτα
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας εκφράζεται διαφορετικά από φύλο σε φύλο – φυσικά μιλώντας πάντα σε γενικές γραμμές. Για τους άνδρες, ο ανεκπλήρωτος έρωτας έχει να κάνει με μια χαμένη ευκαιρία, και είναι συνώνυμο μιας απογοήτευσης, γιατί ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν τι έφταιξε για την αποτυχία και τη χαμένη κατάκτηση.
Για τις γυναίκες ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι κάτι πιο βαθύ και πιο έντονο, ένα απωθημένο που πάντα θα ζει κάπου μέσα βαθιά τους, ακόμα και όταν ζουν ευτυχισμένα στο πλάι ενός νέου συντρόφου. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας για τις γυναίκες μοιάζει περισσότερο με μια χαμένη μάχη, αλλά όχι με έναν χαμένο πόλεμο… πάντα θα περιμένουν κάπου για να τελειώσουν αυτό που άφησαν μισό. Και τότε συνήθως ή επέρχεται η πλήρης καταστροφή ή ένας πραγματικά πολύ έντονος έρωτας που θα ανεβάσει στα ουράνια και τους δυο.
Ο ανεκπλήρωτος έρωτας αφήνει ένα μόνιμο ερωτηματικό στην ψυχή… τι θα είχε συμβεί άραγε αν… κι αυτό το αν καίει για μέρες, μήνες, χρόνια… ίσως και πάντα. Για αυτό και ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι τόσο σιωπηλός και τόσο ηχηρός ταυτόχρονα, αφήνοντας χαρακιές και σημάδια στην καρδιά.
Ανεκπλήρωτος έρωτας και απωθημένα
Απωθημένα… λέξη που φοβόμαστε μερικές φορές ακόμα και να αναφέρουμε, φοβούμενοι την καταστροφική της μανία. Σαν αγκάθι που γδέρνει, και που υπάρχει πάντα κάπου να μας πονά όσο και αν θεραπεύουμε τις πληγές. Ακόμα και αν βρεις τον έρωτα στο πρόσωπο ενός άλλου ή μιας άλλης, κάτι θα μένει πάντα να μας θυμίζει αυτό το… ανεκπλήρωτο, που θα είναι πάντα σημαντικό και ξεχωριστό.
Σαν με μελάνι, κάποια πράγματα μένουν ανεξίτηλα γραμμένα μέσα μας, όπως μια αγάπη για κάποιον που δεν ειπώθηκε ποτέ, ένας έρωτας που έκαιγε αλλά δεν μας παρέδωσε ποτέ στη λαίλαπά του. Και μετά από όλα αυτά, ακόμα και αν ο έρωτας ο ανεκπλήρωτος υποχωρήσει, πάντα θα υπάρχει μια τρυφερότητα, μια αδυναμία, που θα κάνει πάντα την καρδιά σου να φτερουγίζει και τον κόμπο στο λαιμό να σφίγγει στο άκουσμα του ονόματος εκείνου του ανεκπλήρωτου.
Τα απωθημένα ζουν με την ένταση μιας μνήμης που δεν υπάρχει, μιας ανάμνησης που πήγε να δημιουργηθεί αλλά που τελικά δε γεννήθηκε ποτέ. Βασανιστικός και πάντα παρών, εξαντλητικός μπορεί να πάρει τελικά πολλές μορφές και να κάνει τη ζωή σου να σταματά κάθε φορά που εμφανίζεται και πάλι η αιτία μπροστά σου. Σαν μια φωτιά που σιγοκαίει τη νύχτα και με το πρώτο φύσημα του ανέμου μπορεί να γίνει πυρκαγιά και να κατακάψει τα πάντα.
Κατηγορία: Σχέσεις, έρωτας και αγάπη
5 χρόνια σε μια σχέση που ήταν το παν για μένα. Καταλήξαμε να χωρίσουμε γιατί έμαθα οτι είχε ανεκπλήρωτο έρωτα με κάποιον που δεν της έδωσε καν σημασία.
Με ταλαιπωρούσε για πάνω απο ενα χρόνο γιατί συνέχεια γυρνούσε σε μένα ενώ ήταν συναισθηματικά μπερδεμένη. 5 χρόνια φοβερής σχέσης. Σπουδές μαζι. φανταρικό μαζί , προβλήματα υγείας μαζί…
Σεβάστηκα την μεγαλύτερη επιθυμία της… Ήθελε να ολοκληρώσουμε μετά τον γάμο λόγο θρησκευτικής αντίληψης. Επειδή την αγαπούσα το σεβάστηκα…
Και τώρα; 3 μήνες χώρια αφού έδωσα ένα τέλος σε αυτό το μαρτύριο… 5 χρόνια μέγιστης θυσίας, στερήθηκα τα πάντα για να ναι ευτυχισμένη και συγκρίθηκα με μια ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ του εγκεφάλου και ηττήθηκα…
Τώρα εγώ ταλαιπωρημένος, δυστυχισμένος και με συναισθήματα αγάπης που λιώνουν ατσάλι και αυτή σε ψυχολόγο… Αν αυτό το αποκαλείται μαγικό, φοβερό και τρομερό …εγω το αποκαλώ αρρώστια , ψυχαναγκασμό και αιτία μιζέριας και απώλειας.
Ελπίζω κανείς να μην πληγωθεί, να μην εκτεθεί, να μην πουληθεί όπως πουλήθηκα εγώ. Αν έχεις λαχείο στα χέρια δεν το πετάς στον άνεμο για μια ωραία <> που είδες…
αν το κάνεις είσαι άξιος της μοίρας σου…
Ένας χρόνος γεμάτος δάκρυα,κλάμα και αναστεναγμούς.
Καλύτερα να μην σε είχα συναντήσει ποτέ στην ζωή μου. Ένα κομμάτι του εαυτού μου θέλει να σε ξαναδεί. Το ξέρω πως δεν θα κερδίσω κάτι με αυτό, αντιθέτως μπορεί να βαθύνει την πληγή. Αλλά δεν πιστεύω ότι η επιθυμία μου θα πραγματοποιηθεί σε αυτή τη ζωή.
Θεού θέλοντος και με αρκετή τύχη παίρνω το πτυχίο μου το χειμώνα του 2012. Μετά που θα βρεθώ δεν ξέρω.
Θα προτιμούσα να βρω δουλειά σε κάποιο άλλο μέρος μακριά από την πόλη στην οποία σε συνάντησα.
Ελπίζω μετά ο χρόνος να σε μετατρέψει σε μια γλυκιά ανάμνηση του παρελθόντος γιατί δυστυχώς εκεί ανήκεις…